Περί “φωτός” ο λόγος…

0

της Γιούλης Ηλιοπούλου 
Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

Η  είδηση: Ένας νεκρός μετά από πυρκαγιά που ξέσπασε σε εγκαταλελειμμένο κτίριο στο Μικρολίμανο. Το κτίριο ήταν γνωστό ως βίλα Ζαχαρίου και μέσα έμεναν άστεγοι. Άλλοι δύο άντρες – “ένοικοι” του κτιρίου και αυτοί- βγήκαν ζωντανοί, με ελαφριά εγκαύματα. Η Πυροσβεστική εξετάζει τα ακριβή αίτια της φωτιάς και του θανάτου του θύματος για να ρίξει “φως” στην υπόθεση.

Πόση σημασία έχει; Να εξεταστούν τα αίτια του θανάτου; Μάλλον προφανή είναι. Αφού ξέσπασε πυρκαγιά.. Και τα αίτια της πυρκαγιάς; Όποια και να είναι, το αποτέλεσμα παραμένει μη αναστρέψιμο.

Γιατί δεν εξετάζουμε τα αίτια της παρουσίας αυτών των ανθρώπων εκεί; Σε ένα κτίριο ακατοίκητο, στην καρδιά του χειμώνα (που προελαύνει δριμύς απ΄ όσα προμηνύουν τα μετεωρολογικά δελτία), μία παρουσία που αποδεικνύει περίτρανα την κατάντια των σύγχρονων κοινωνιών. Μία από τις βασικές λειτουργίες του κράτους είναι να διασφαλίζει στους πολίτες του αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Άλλωστε από την επιβίωση των πολιτών συναρτάται και η επιβίωση του κράτους. Νοείται κράτος χωρίς πολίτες; Αλλά το κράτος προτιμά τη “διάσωση” άλλων “οντοτήτων”, τοποθετημένων υψηλότερα στην κλίμακα των σύγχρονων αξιών, όπως οι τράπεζες, οι εταιρίες κλπ.

Και επιτρέπει να δίνονται τα σπίτια σε πλειστηριασμούς, να γιγαντώνεται ο αριθμός των άγνωστων “ενοίκων”, ακατοίκητων κτιρίων, μελλοντικών θυμάτων κρύου, πυρκαγιών,κακουχίας.. Επιτρέπει χρεοκοπίες, μαζικές απολύσεις, αυτοκτονίες.

Στο θεωρητικό επίπεδο όλα ωραία. Υπάρχουν θεωρητικά οι νόμοι, οι θεσμοί, οι εξουσίες, όλα όμορφα τακτοποιημένα, καταγεγραμμένα σε χοντρά βιβλία και νομικά εγχειρίδια. Και εμείς χαιρόμαστε που ζούμε σε χώρα ευρωπαϊκή, δημοκρατική και όχι σε καμία -Θεός φυλάξοι- απολίτιστη, τριτοκοσμική που συντάγματα δεν προστατεύουν τις ανθρώπινες ελευθερίες και δεν θεμελιώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και οι ειδήσεις έρχονται και φεύγουν. Ξεχνιούνται πολύ εύκολα – συχνά φαίνεται πως τα χρυσόψαρα θυμούνται περισσότερα από την κοινή γνώμη- και η ζωή συνεχίζεται. Τώρα ειδικά έρχονται και Χριστούγεννα και τα λαμπάκια θα κάνουν ομορφότερα και πιο φωτεινά τα βράδια μας. Όμως δεν ξέρω αν το περισσότερο φως μας βολεύει, γιατί αποκαλύπτει περισσότερα. Είναι σκληρό το φως, ειδικά εάν προέρχεται από γιορτινά λαμπιόνια που φωτίζουν χαρτόκουτα, κουβέρτες και μαξιλάρια πεσμένα στις γωνίες της πόλης, που κρύβουν και από μια θλιβερή ιστορία απόλυσης, πλειστηριασμού, πτώχευσης…

 

Share.